Οι Ξεχασμένοι: Ο μικρός άγγελος των ξυπόλητων παιδιών

Tello Jean D' Apery (1877-1949)

 Το 1892, ένα 12χρονο παιδί, ο Tello, ιδρύει το κίνημα Barefoot Mission, σ'ένα τριόροφο κτίριο στην της Ν. Υόρκης. Ο στόχος ήταν η στέγαση, ένδυση και διατροφή απόρων, άστεγων παιδιών της πόλης. Τα μέλη της κίνησης μάζευαν πεταμένα ρούχα και παπούτσια, βιβλία και παιχνίδια, τα επισκεύαζαν και τα μοίραζαν στα παιδιά που τα είχαν ανάγκη.
 Στο ίδιο κτίριο βρίσκονταν και τα γραφεία της εφημερίδας Sunny Hour, η οποία, μαζί με τις δωρεές των φιλανθρώπων και τα ενοίκια από τα δωμάτια του τελευταίου ορόφου, εξασφάλιζε τα απαραίτητα κεφάλαια για τη λειτουργία του μικρού οργανισμού.
Δεν φοίτησε σε σχολείο, αλλά διδάχτηκε στο σπίτι από τους γονείς του. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής γαλλικών και η μητέρα του, η Helen Burell D' Apery, ήταν ήδη γνωστή μυθιστοριογράφος με το όνομα Olive Harper.

Η αξιόλογη προσπάθειά του, τον έκανε σύντομα διάσημο και αγαπητό, όχι μόνο ανάμεσα στους φτωχούς, αλλά και ανάμεσα στους εύπορους της Αμερικής και τους γαλαζοαίματους της Ευρώπης, οι οποίοι στήριξαν οικονομικά το έργο του. Η βασίλισσα Όλγα της Ελλάδας, η Ελισάβετ της Ρουμανίας και η Βικτωρία της Βρετανίας, είναι ανάμεσα στους συνδρομητές της εφημερίδας του.
 Διάσημοι καλλιτέχνες, οργανώνουν συναυλίες για την υποστήριξη του κινήματος σε όλες τις μεγάλες πόλεις του της Αμερικής και της Ευρώπης.
 Σε ηλικία μόλις 16 ετών, εκδίδει το βιβλίο "Η Ευρώπη με τα μάτια ενός αγοριού" και παραχωρεί τα δικαιώματα στον οργανισμό.
 Σπούδασε ιατρική και εγκαταστάθηκε στη Φιλαδέλφεια. Το 1936 εκδίδει το βιβλίο "Overbrook Farms", με στοιχεία για την ανάπτυξη της περιοχής του. 
Περισσότερα, στα αγγλικά και γαλλικά εδώ.

Οι Ξεχασμένοι: Μια Ελληνίδα στην Ευρώπη

Speranza Calo (Ελπίς Καλογεροπούλου)

 Γεννήθηκε το 1885 στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε στο Παρίσι το 1949.
Ο πατέρας ήταν διάσημος ζωγράφος και η ίδια, έδειξε από νωρίς την αγάπη της για τη μουσική.
 Κατά τη διάρκεια του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως νοσοκόμα και αμέσως μετά αφοσιώθηκε στο φιλανθρωπικό έργο υπέρ των οικογενειών των μουσικών που χάθηκαν ή επλήγησαν κατά τον πόλεμο. Παράλληλα, συνεχίζει τις σπουδές της και τις συναυλίες σε ολη την Ευρώπη, την Αλέξάνδρεια, την Κωνσταντινούπολη, με την υποστήριξη της κ. Βιργινίας Μπενάκη.
 Εκτός από τα κλασικά κομμάτια, η Calo εντυπωσίαζε το κοινό της με βυζαντινούς ύμνους και ελληνικά, δημοτικά τραγούδια, εξοικειώνοντας έτσι τους Γάλλους μουσικούς με την ελληνική μουσική παράδοση.
Το περιοδικό "Le Monde Musical" δημοσιεύει συχνά εγκώμια για τη βελούδινη κοντράλτο φωνή της και το ερμηνευτικό της πάθος, που μοιάζει με την προσήλωση του ιερέα προς τον θεό του.
 Η Calo, υπήρξε εξαιρετικά γενναιόδωρη με τους νεώτερους μουσικούς και άνοιξε τις πόρτες της Ευρώπης για πολλούς ταλαντούχους Έλληνες. Ανάμεσά τους η Μέλπω Λογοθέτη και η πιανίστρια Λίλα Λαλαούνη.
 Το 1934 τιμήθηκε για την προσφορά της στη διάδοση της ελληνικής μουσικής, με τον Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα, ενώ το 1945 τιμήθηκε και από την Ακαδημία Αθηνών.
Το 1939, ο γιος της Jean παντρεύτηκε την Κρινώ Καλομοίρη, κόρη του γνωστού μουσικοσυνθέτη, με τον οποίο την συνέδεε πολύχρονη φιλία.
 Ο Β'Παγκόσμιος πόλεμος, της στέρησε την κόρη της Simone, η οποία είχε αξιόλογη δράση στην Αντίσταση. Το βιβλίο "Εικόνες της Αντίστασης" εκδόθηκε προς τιμήν της, περιγράφει τη δράση των αντιστασιακών στη Γαλλία και προλογίζεται από τον στρατηγό De Gaulle.

Ο σύζυγός της, έγραψε για εκείνη: "Ήταν γεναιόδωρη, ευγενής και όμορφη. Έδωσε πολύ, υπέφερε πολύ. "Κάνε αυτό που κανείς δεν μπορεί να κάνει δυο φορές""
Η Μυρτιώτισσα συνθέτει το παρακάτω ποίημα για εκείνη:

Για τους γαλλομαθείς, περισσότερα για τη ζωή και τη δράση της, εδώ.